สวัสดีเพื่อนทุกคนนะค่ะ
สวัสดีปีใหม่เพื่อนๆย้อนหลังไปหลายเดือนเลย
อิอิ
ตอนนี้พวกเราก็ได้จบการเป็นเด็กมอต้นกันแล้ว
เราจะไม่ลืมเพื่อนๆทุกคนน๊า
หน้าพี่แกได้ใจ
อันนี้นี้ได้อีกเย๊อะ 55555
ภัสหลับตาไมอ่ะ??
ทำไรกันจ๊ะ อิอิ (มุมกล้องเพราะถ่ายละครกันอยู่ 5555)
ทำท่านี้ แล้วหัวใจข้างหลัง หมายความไงอ่ะ?? งง 55555+
เอาเข้าไป?? เครียดกะการสอบมากเลยหรอจ๊ะ ?? ฮ่าๆ
พวกเรา AS.75
กว่าจะรั๊กเท่าวันนี้.....
สองคนนี้น่ารัก ฮี่ๆ
แกสอบเข้าเตรียมติดแล้วหรอ ทำท่าซะ ?? 555+
จะไปปล่อยลำแสงที่ไหนกันค่ะ??
WOWWWWW~!!
จูนท่าได้อีกจ้ะ ^_^
ท่าจะสบายน่าดู =[]=
ตาเหล่ๆ 555+
จิ๊บจะกินพิณแล้วหรอ
สองคนนี้ได้อีก = =
เป็นเพียงแค่มุมกล้อง 55555+
รั๊กพวกแก :))
รูปเยอะหน่อยนะจ้ะ อิอิ
ทั้งหมด 74 รูปจ้า
เราก้มีบทความมาให้อ่านกัน บางทีอาจจะไม่เพราะพริ้งสำหรับใครบางคนแต่เราก้เขียนมันขึ้นมาจากใจ...
กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใจเวลา ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร...
ครั้งสุดท้ายแล้วนะที่พวกเราชาวAS.75จะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างนี้
ครั้งสุดท้ายแล้วนะที่พวกเราจะได้ทำสิ่งดีๆร่วมกันอย่างนี้อีกไม่รู้จะมีโอกาสอีกมั้ย
ครั้งสุดท้ายแล้วนะที่พวกเราจะได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน
ครั้งสุดท้ายแล้วนะที่พวกเราจะได้ใส่กระโปรงสีแดงวิ่งไปวิ่งมาบนชั้น 4
ครั้งสุดท้ายแล้วนะที่พวกเราจะได้เรียนอยู่ชั้น4
ครั้งสุดท้ายแล้วนะที่พวกราจะได้คุยกับเพื่อนที่ต้องออกไปสู่โลกกว้าง ไปเจอเพื่อนใหม่
ครั้งสุดท้ายแล้วนะที่พวกเราจะอยู่ในช่วงชีวิตของเด็กมอต้นคนหนึ่ง
แต่สิ่งเหล่านี้มันก็ไม่มีอีกแล้วล่ะ
ไม่มีแล้วเพื่อนที่เอาการบ้านมาให้ลอก
ไม่มีแล้วเพื่อนที่คอยจดงานให้ในเวลาที่เราไม่มาโรงเรียน
ไม่มีแล้วเพื่อนที่คอยสอนการบ้านในข้อที่เราทำไม่ได้เพื่อที่ว่าตอนสอบเราจะได้ทำได้
ไม่มีแล้วเพื่อนที่คอยไปห้องน้ำเป็นเพื่อนไม่ว่าเราจะเข้านานสักค่ไหนก็ยังยืนรอเรา
ไม่มีแล้วเพื่อนๆที่คอยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา
ไม่มีแล้วเพื่อนที่ตอนใกล้สอบจะหาบ้านเพื่อนไปติวหนังสือกัน
ไม่มีแล้วเพื่อนๆที่ตอนเวลานั่งอ่านหนังสือสอบแล้วนั่งเล่นกัน
ไม่มีแล้วเพื่อนๆที่นั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกัน
ไม่มีแล้วเพื่อนๆที่คอยปลอบใจเวลาที่มีเรื่องหนักใจแค่ไหนก็ตามก้สามารถปรึกษาและรับฟังปัญหาของเราได้ตลอดเวลา
ไม่มีแล้วเพื่อนๆที่เวลาโดนด่า ก็มาโดนด่าด้วยกัน
ไม่มีแล้วเพื่อนๆที่เวลามีความสุขก้มักจะเอาความสุขเล็กๆตรงนั้นมาแบ่งปันให้เพื่อนในกลุ่มเสมอ
ไม่มีแล้วเพื่อนๆที่มานั่งให้เสียงหัวเราะเราในตอนอ่านหนังสือสอบ
ไม่มีแล้วเพื่อนๆที่นั่งกินข้าวกันอยู่ตรงหน้า
ไม่มีแล้วเพื่อนๆชาวAS.75ที่จะมาร่วมทุกข์ร่วมสุขยังนี้อีก
มันจะมีโอกาสอีกมั้ย??....
คำว่า"เพื่อน"นั้นเราสร้างมันขึ้นมาได้ง่ายนะว่ามั้ย??
เพราะเพียงแค่เรายิ้มให้กัน เรามักจะถือว่าเราได้เป็นเพื่อนกันแล้ว แม้จะไม่เคยคุยกันเลยก็ตามแต่จะให้ทำลายคงยากอยู่เพราะ คำว่า"เพื่อน"มันไม่ได้ตัดกันง่ายๆแม้ว่าตอนสร้างมันขึ้นมาอาจจะใช้เวลาไม่นานนักแต่ให้ตัดความเป็นเพื่อนก็คงที่จะทำไม่ได้
คำว่า"เพื่อน"มันยิ่งใหญ่นะว่ามั้ย??
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่คำเดียวสั้นๆ แต่ก็ได้ใจความ และมีความหมายมากมายเกินกว่าที่เราจะบรรยายไหว
คำว่า"เพื่อน"มันมีค่าเกินกว่าที่เราคิดนะว่ามั้ย??
บางทีเราอาจจะคิดว่าเพื่อนเป็นแค่คำสั้นๆเพียงคำเดียว โดยไม่เห็นค่าอะไรของมันเลยแต่ตอนนี้มันก็คงไม่ใช่อีกต่อไปเมื่อเราต้องจากกัน....
อยากที่จะขอบคุณ
ขอบคุณ สรวงสวรรค์ที่ดลบันดาลให้พวกเราได้มาพบกัน
ขอบคุณ โรงเรียนอัสสัมชัญศึกษาแห่งนี้ที่ทำให้พวกเราได้มาเจอกัน
ขอบคุณ พ่อแม่ของพวกเราที่พาเข้าโรงเรียนนี้ทำให้พวกเราได้มาเป็นเพื่อนกัน
ขอบคุณ คุณครูทุกท่านที่คอยสอนเรามา
>>>คุณครูสำอางค์ ศรีเจริญชัย
>>>คุณครูเบญจมาศ แก้วมณี(ครูเบญ)
>>>คุณครูศิริวรรณ ริยาพันธ์(ครูแจง)
>>>คุณครูสุชานุช แสดงหาญ(ย่าอ้อย)
>>>คุณครูลักขณา บุญมายะพันธุ์(ครูต้อง)
>>>คุณครูสุกัญญา มุขจั่น(เหล่าซื่อ)
>>>คุณครูธวัชชัย เวนัย(ครูยุ้ย)
>>>คุณครูสมใจ ศุภเสริฐ
>>>คุณครูชุศรี (ถึงแม้ว่าจะไม่ได้สอนพวกเราก็ตามที)
>>>คุณครูทุกท่านที่อยู่ในโรงเรียนนี้
ขอบคุณครูที่ทำให้พวกเราได้มีวันนี้
อยากให้วันนี้ครูได้รู้และได้เห็นว่าครูทำให้เป็นอย่างนี้...
จากวันวานแม้พวกเรานั้นไม่ค่อยดีแต่เรามีวันนี้เพราะ"ครู"
อยากจะบอกว่า......
........รักครู คุณครูกระดาษทราย
ฉันไม่รู้หรอกนะว่า.....
ครูจะจำลูกศิษย์ได้หมดทุกคนมั้ย??
แต่ลูกศิษย์ทุกคนจำครูของเค้าได้....
ขอบคุณ เพื่อนๆทุกคนที่คอยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา
ขอบคุณ ที่ทำให้พวกเรายิ้มให้กัน หัวเราะด้วยกันได้
ขอบคุณ ที่ผ่านปัญหาด้วยกันมา
ขอบคุณ ที่คอยยืนข้างๆคนๆนึงมาเสมอ
ขอบคุณ ที่รับฟังปัญหาทุกๆอย่าง
ขอบคุณ ที่ช่วยแก้ปัญหาให้ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองเลย
ขอบคุณ ที่ผ่านอุปสรรคหลายๆเรื่องมาด้วยกัน
ขอบคุณ ที่ทำให้คนๆนึงมีกำลังใจขึ้นมา
ขอบคุณ ที่ทำให้คนๆนึงกล้าจะเจอกับเรื่องที่เคยไม่กล้ามาก่อน
ขอบคุณ ที่คอยเตือนให้มีสติกับตัวเอง
ขอบคุณ ที่ไม่โกรธกับสิ่งที่เคยทำผิดพลาดมา
ขอบคุณ ที่เล่นละครต่อหน้าทั้งๆที่ไม่ชอบ
ต่อให้ขอบคุณสักกี่ล้านคำก็คงไม่มีความหมายเท่ากับ...
การที่พวกเราได้มารักกันหรอกนะว่ามั้ย??**
"สิ่งที่ดีที่สุด คือการได้พบเธอได้ดูแลเธอ ได้รักเธอหมดใจอยากบอกเธอสักหน่อย บอกให้เธอรู้ใจว่าโชคดีแค่ไหน ได้พบคนอย่างเธอ"
"แววตาที่มองฉัน แค่เห็นก็เข้าใจว่ามีคำมากมายอยู่ในนั้น..."
"แต่เราก็หากันจนเจอมันนานแค่ไหนที่คอยเธอมารู้สึกไหมว่าชีวิตคุ้มค่าเมื่อมีใครสักคนข้างกายเกิดมาเพื่อหาใครคนหนึ่งเป็นคนที่ฟ้าสร้างมาตรงใจเราต่างรู้โลกมันแสนกว้างใหญ่แต่มันคงไม่ยากเกินไปที่ฉันจะพบเธอ"
"เส้นทางที่ฝัน ยังไม่ลืมวันที่เรากอดคอกันมา แต่วันพรุ่งนี้เมื่อตื่นลืมตา ก็ไม่รู้จะไปกอดใคร จะจดจำว่าครั้งหนึ่ง เวลาแค่ช่วงหนึ่ง ได้เคยหัวเราะกับใคร ไม่ว่ายังไงฉันก็ดีใจ อย่างน้อยก็เคยมีเธอ"
แต่สิ่งที่ดีที่สุดของการจากลาคือ
"ความทรงจำ"
ความทรงจำจะไม่มีวันเลือนหายไป.......
edit @ 5 Mar 2009 11:40:09 by Tingtongrenger_10
As.75
edit @ 5 Mar 2009 11:41:53 by Tingtongrenger_10
